04.12.2009... 14.03.2010
GAGARIN The Artists in their Own Words
"GAGARIN The Artists in their Own Words" is een uniek en internationaal kunstenaarsmagazine dat in 2000 werd opgestart. Het is volledig gewijd aan de publicatie van speciaal geschreven en ongepubliceerde teksten van kunstenaars, die wereldwijd aan het werk zijn. De teksten verschijnen telkens in hun eigen originele taal (van het Albanees tot het Italiaans), samen met een vertaling naar het Engels.
Sinds de oprichting in 2000 groeide het tijdschrift uit tot een uniek project dat internationaal een aparte plaats wist te veroveren. De volledige GAGARIN catalogus wordt in deze omvattende tentoonstelling blad voor blad, woord voor woord verenigd met een selectie werken uit de museumcollectie en speciale bruiklenen van diezelfde kunstenaars. Er is werk te zien van o.a. Allora & Calzadilla, Edith Dekyndt, Lois Weinberger, Philippe Van Snick, Juan Muñoz, Gabriel Kuri, Jimmie Durham, Kirsten Pieroth, Maria Serebriakova, Lois Weinberger, Richard Serra, Willem Oorebeek, ManfreDu Schu, Joe Scanlan, Ria Pacquée, etc…De redactionele opstelling van GAGARIN is specifiek en stoelt op John Baldessari’s quote: “Spreken over kunst is geen kunst. Spreken kan kunst zijn, maar dan is het geen spreken over kunst”. De focus van GAGARIN is artistiek, maar daarnaast ook kunsthistorisch en documentair. Het tijdschrift richt zich in de eerste plaats tot diegenen die niet willen wachten tot alles geijkt en samengevat is, en tot diegenen die bereid zijn de weg te verlaten om stimulerende kunst en ideeën te zoeken wanneer ze nog fris zijn. GAGARIN streeft er ook naar een accurate bron tot stand te brengen voor wetenschappelijk onderzoek naar kunstenaars die hun woorden ter beschikking hebben gesteld.
Vanaf 2010 zal GAGARIN de krachten bundelen met het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst S.M.A.K.. De tentoonstelling luidt de samenwerking in tussen het S.M.A.K. en het tijdschrift dat vanaf dan zal resideren in de levende collectie van het Gentse museum. Recent werd het volledige GAGARIN oeuvre ook aangekocht door het Guggenheim Museum, het Museum of Modern Art MoMA, de Thomas J. Watson Library van het Metropolitan Museum of Art in New York en de Getty Foundation in Los Angeles.
www.gagarin.be
GAGARIN The Artists in their Own Words
S.M.A.K. going GAGA - 13.03.2010
S.M.A.K. en GAGAvzw organiseren “S.M.A.K. going GAGA”, een groot evenement rond het tijdschrift GAGARIN met een paneldiscussie o.l.v. Simon Deakin (University of Leeds, UK), een leesmarathon met talrijke GAGARIN kunstenaars en een muziekperformance met Manfredu Schu’s Voodoo-Faust II (Crash Opera).
Meer info
Een coproductie tussen S.M.A.K., GAGA vzw en AIR Antwerpen
Jonas Wille, MFA (gepost op wo 30.12.2009 01:05:10)-Eindelijk een waardevol initiatief dat nu op -binnenlandse- waarde wordt geschat (1) en dat eigenlijk publiekelijk nog steeds onderschat wordt (2)
(1) waarschijnlijk toch nadat er eerst buitenlandse belangstelling werd vastgsteld?
(2) bv. hoeveel kunstacademies hebben een abonnement? (dit zou verplichtend moeten zijn)
-Wat zou de reden kunnen zijn waarom er een ondermaats aantal Belgische (3) bijdragen zijn verschenen?
(3) in vglk. met het overaantal buitenlandse bijdragen
jos van hecke (gepost op za 20.02.2010 07:03:12)Merkwaardig toch:kunstenaars die geen schrijvers of schrijf-kunstenaars zijn en die toch perse willen schrijven en (tegen betaling) publiceren. Waarom, waarover en voor wie?
Ik weet het (nog) niet, maar zeker is dat het 'gedachten' moeten zijn die exclusief aan het eeuwenoude verduldige papier worden toevertrouwd. Misschien zijn het woordelijke toelichtingen die de betekenissen van hun niet in schrift vorm opgestelde kunstwerken trachten te verhelderen? Als het dat niet is - en hopelijk is het dat ook niet - dan kan het zowat van alles zijn: van een therapeutische oerkreet over een losse krabbel, een publieke biecht of een gedichtje tot een filosofisch tractaat over aardse en buitenaardse dingen behalve over kunst want dat zou niet kunstig en zeker geen kunst zijn, wordt hierboven ergens beweerd. Waarom deze exclusieve uitsluiting uit de kunst van het spreken en dus ook het schrijven over kunst? Maar als men eender welk schrijfsel - al dan niet over kunst - aan een kunstmuseum muur spijkert, op een museum salontafeltje schikt of gewoon in de aan het museum dichtst bij zijnde boom installeert, dan wordt het schrijfsel als bij toverslag wél kunst, niet om te lezen natuurlijk maar om het papier waarop het schrijfsel staat en het substraat waarop het papier rust, te bewonderen of er in gedachten over te filosoferen. Dat zou hetzelfde zijn als een schrijver die zijn roman, gedicht of filosofisch tractaat enz. niet zelf zou lezen en ook niet door anderen zou laten lezen, maar zijn werk ergens in een kast zou leggen of aan een muur ophangen om het in gedachten te lezen en te bewonderen of om erover te filosoferen. Er zijn dan maar twee mogelijkheden: ofwel is de schrijver compleet gaga ofwel is de schrijver geen 'schrijver' maar een (GAGA)kunstenaar. Rest alleen nog de vraag met welke van de twee mogelijkheden de schrijver mentaal het best af zou zijn?
Bovendien is er (in Vlaanderen) echt geen nood aan een kunstmuseum om schrijfsels te bewonderen en zeker niet om ze te lezen: er zijn bibliotheken in overvloed en het internet puilt ervan uit. Maar een schrijfsel dat in een boek in een rek staat of op een scherm geprojecteerd is, wordt blijkbaar niet als kunst bekeken maar wel als men het in een boom hangt of geplooid als een Napoleon hoedje op z'n hoofd zet.
Sommigen noemen dat dan kunst maar voor mij heet het gewoon zottigheid, wat niet uitsluit dat er een licht verschil tussen beide kwalificaties kan zijn. Maar wie zal het ons zeggen, schrijven, duidelijk maken?
Ik zal op 13 maart eens gaan luisteren naar de beeldend kunstenaars die komen voorlezen uit eigen geschreven werk, een activiteit die in de wereld van de schrijvers meestal door dichters en niet door proza schrijvers wordt bedreven. Daarenboven heb ik nog nooit meegemaakt dat een schrijver kwam voorlezen over eigen beeldend werk.
Om in schoonheid te eindigen, wil ik nog een mogelijk antwoord suggereren op de vraag die Jonas Wilde zich hierboven stelt: " Wat zou de reden kunnen zijn waarom er een ondermaats aantal Belgische (3) bijdragen zijn verschenen? "
Mogelijke antwoorden:
1. het aantal Belgische kunstenaars is in vergelijking met andere landen met veel meer ingezetenen, in absolute aantallen uitgedrukt, uiteraard kleiner waardoor - als men alle kunstenaars in één pot zou stoppen - de kans dat hun stem zou gehoord of gepubliceerd worden statistisch kleiner is.
2. het kan zijn dat er onder de Belgische beeldend kunstenaars minder schrijftalent zit of schuilt.
3. het kan zijn dat Belgische beeldend kunstenaars minder tijd of gewoon minder goesting hebben om hun artistieke gedachten in kunsttijdschriften te laten publiceren.
4.ZEKER is dat Belgische beeldend kunstenaar hun gedachten omzetten of vertolken in hun beeldend werk zelf, waardoor er bij of naast een deugdelijk en 'sprekend' beeldend kunstwerk geen nood is en dus ook geen behoefte om die gedachten met woorden toe te lichten in een geschrift, al dan niet onder de vorm van een kunsttijdschrift.