Vrienden Twitter Facebook Twitter

Extra 06.05... 17.09.2006

René Heyvaert

Praktische info

periode: 06.05... 17.09.2006

prijs:
€ 5: individueel bezoek
€ 3,80: groepen vanaf 15 personen en reductiehouders (studenten, -25-jarigen, 60-plussers,…)
€2,50: schoolgroepen

René Heyvaert

Het werk van René Heyvaert is niet éénduidig onder te brengen onder een bepaalde classificatie of tijdsperiode. Dit is niet verwonderlijk, gezien de bestaande spanning tussen gewone materialen en minimalistische vormen. Hij gebruikte dan ook een sobere vormentaal. De spanning kwam tot stand via het creatieve proces tussen het idee en de uitvoering. Als architect drong René Heyvaert de vorm op aan het materiaal. Materialen zoals karton, planken en gebogen metalen brachten hem het verhaal van een doorleefde realiteit, waarbij de omgeving een niet te verwaarlozen rol speelde. Het is pas in deze omgeving dat het bewustzijn over de aanwezigheid/afwezigheid van het object, of een deel ervan, kon groeien. De ongebruikelijke eenvoud waarmee René Heyvaert werkte weerspiegelde zijn positie in het leven.

Als architect drong René Heyvaert de vorm op aan het materiaal. Intuïtief voelde hij echter een discrepantie aan tussen deze twee polen aan. Architectuur op zich is vergankelijk, het materiaal dat deze vergankelijkheid in zich draagt behoudt enkel haar schoonheid door haar functionaliteit. Met andere woorden kan een gebouw opgetrokken worden in vezelplaat en ribkarton. Het is de functionaliteit die het geheel de esthetische beleving naar een hoger niveau tilde. Een functioneel lichaam is het hoogste esthetische goed, dat is wat zijn ziekte en vooral de beperkingen van zijn lichaam hem leerde. Hij besloot kunstenaar te worden waarin de vorm niet onderhevig was aan de wil van een menselijk brein maar de lichamelijke en materiële mogelijkheden die geboden werden te verheffen tot kunst.

De sobere vormentaal van René Heyvaert hangt tussen het constructivistische van zijn tijd en het in zwang gerakende minimalisme. Het creatieve proces echter was de eigenlijke energie, het feitelijke spanningsveld tussen de idee en uitvoering. De tak (met vlaskoord), het karton, de plank of het gebogen metaal vertelde hem het verhaal van de doorleefde realiteit. De realiteit van de vorm ligt vervat in het materiaal, de gestrengheid is de esthetische beleving. Altijd speelt de omgeving hierin een niet te verwaarlozen rol. Het is pas in de omgeving dat het bewustzijn over aan/afwezigheid van het object en/of fragment van dat object kan groeien.

Vaak zaagt hij een hoek weg, knipt hij een vierkant in het doek, rolt een stuk karton op of kleeft hij lege (voedingsmiddelen)doosjes op een plaat. Het ritme waarmee hij de ruimte in het object bloot legt of waarmee hij zich de omliggende ruimte toeeigent, wordt bepaald door de vorm. Het aan-eengezette bestek, het geperforeerde heft van een mes, de gespleten lepel en tandeloze vork zijn de scherpe reflecties over de bruikbaarheid of eerder hanteerbaarheid van de objecten. Over de vorm raakte Heyvaert overtuigd wanneer die beide polen, leven en kunst elkaar vonden in de reële ruimte. De vorm kwam vast te liggen op het moment wanneer er geen ruimte over bleef iets aan te passen, weg te laten of toe te voegen. De ongebruikelijke eenvoud vestigde de aandacht op het materiaal, weerspiegelde zijn positie in het leven. De grenzen bepalen de vorm, de functionalieit de schoonheid. René Heyvaert toont de plaats der dingen.