04.12.2009... 14.03.2010
GAGARIN The Artists in their Own Words
"GAGARIN The Artists in their Own Words" est un magazine artistique unique. Il est entièrement consacré à des textes d'artistes contemporains partout dans le monde. Le S.M.A.K. aborde cette collaboration pour le moins unique en confrontant l'oeuvre complète de GAGARIN aux oeuvres des artistes en question.
Depuis sa création en 2000, le magazine s'est développé pour devenir un projet unique qui a su conquérir une place à part au niveau international. Dans cette vaste exposition, le catalogue GAGARIN complet est associé page par page, mot à mot, à une sélection d'oeuvres provenant de collections de musées et de prêts particuliers de ces mêmes artistes. On peut y voir entre autres des oeuvres d'Allora & Calzadilla, Edith Dekyndt, Lois Weinberger, Philippe Van Snick, Juan Muñoz, Gabriel Kuri, Jimmie Durham, Kirsten Pieroth, Maria Serebriakova, Lois Weinberger, Richard Serra, Willem Oorebeek, ManfreDu Schu, Joe Scanlan, Ria Pacquée, etc…La composition rédactionnelle de GAGARIN est spécifique et repose sur la citation de John Baldessari: “Parler de l'art n'est pas de l'art. Parler peut être de l'art, mais alors ce n'est pas une discussion sur l'art”. Le focus de GAGARIN est artistique, mais se veut aussi documentaire et en rapport avec l'histoire de l'art. Le magazine se concentre en premier lieu sur ceux qui ne veulent pas attendre que tout soit vérifié et résumé, et sur ceux qui sont prêts à s'éloigner du chemin pour chercher une forme d'art et des idées stimulantes tant qu'elles sont encore fraîches. GAGARIN s'efforce aussi de mettre en place une source précise pour la recherche scientifique sur les artistes qui ont mis leurs mots à disposition.
A partir de 2010, GAGARIN et le S.M.A.K. uniront leurs forces. L'exposition inaugure la collaboration entre le S.M.A.K. et le magazine qui résidera à dater de ce moment dans la collection vivante du musée gantois. L'oeuvre complète de GAGARIN a récemment aussi été achetée par le Musée Guggenheim, le Museum of Modern Art MoMA, la Thomas J. Watson Library du Metropolitan Museum of Art à New York et la Getty Foundation à Los Angeles.
www.gagarin.be
GAGARIN The Artists in their Own Words
S.M.A.K. going GAGA - 13.03.2010
Le S.M.A.K. et GAGAvzw organisent “S.M.A.K. going GAGA”, un grand évènement qui s'articule entièrement autour du magazine GAGARIN avec une réunion-débat sous la direction de Simon Deakin (University of Leeds, UK), un marathon de lectures auxquels participeront de nombreux artistes de GAGARIN et une performance musicale de Voodoo-Faust II donnée par Manfredu Schu (Crash Opera).
Plus d'info
Une coproduction avec S.M.A.K., GAGA vzw et AIR Antwerpen
Jonas Wille, MFA (date: mer 30.12.2009 01:05:10)-Eindelijk een waardevol initiatief dat nu op -binnenlandse- waarde wordt geschat (1) en dat eigenlijk publiekelijk nog steeds onderschat wordt (2)
(1) waarschijnlijk toch nadat er eerst buitenlandse belangstelling werd vastgsteld?
(2) bv. hoeveel kunstacademies hebben een abonnement? (dit zou verplichtend moeten zijn)
-Wat zou de reden kunnen zijn waarom er een ondermaats aantal Belgische (3) bijdragen zijn verschenen?
(3) in vglk. met het overaantal buitenlandse bijdragen
jos van hecke (date: sam 20.02.2010 07:03:12)Merkwaardig toch:kunstenaars die geen schrijvers of schrijf-kunstenaars zijn en die toch perse willen schrijven en (tegen betaling) publiceren. Waarom, waarover en voor wie?
Ik weet het (nog) niet, maar zeker is dat het 'gedachten' moeten zijn die exclusief aan het eeuwenoude verduldige papier worden toevertrouwd. Misschien zijn het woordelijke toelichtingen die de betekenissen van hun niet in schrift vorm opgestelde kunstwerken trachten te verhelderen? Als het dat niet is - en hopelijk is het dat ook niet - dan kan het zowat van alles zijn: van een therapeutische oerkreet over een losse krabbel, een publieke biecht of een gedichtje tot een filosofisch tractaat over aardse en buitenaardse dingen behalve over kunst want dat zou niet kunstig en zeker geen kunst zijn, wordt hierboven ergens beweerd. Waarom deze exclusieve uitsluiting uit de kunst van het spreken en dus ook het schrijven over kunst? Maar als men eender welk schrijfsel - al dan niet over kunst - aan een kunstmuseum muur spijkert, op een museum salontafeltje schikt of gewoon in de aan het museum dichtst bij zijnde boom installeert, dan wordt het schrijfsel als bij toverslag wél kunst, niet om te lezen natuurlijk maar om het papier waarop het schrijfsel staat en het substraat waarop het papier rust, te bewonderen of er in gedachten over te filosoferen. Dat zou hetzelfde zijn als een schrijver die zijn roman, gedicht of filosofisch tractaat enz. niet zelf zou lezen en ook niet door anderen zou laten lezen, maar zijn werk ergens in een kast zou leggen of aan een muur ophangen om het in gedachten te lezen en te bewonderen of om erover te filosoferen. Er zijn dan maar twee mogelijkheden: ofwel is de schrijver compleet gaga ofwel is de schrijver geen 'schrijver' maar een (GAGA)kunstenaar. Rest alleen nog de vraag met welke van de twee mogelijkheden de schrijver mentaal het best af zou zijn?
Bovendien is er (in Vlaanderen) echt geen nood aan een kunstmuseum om schrijfsels te bewonderen en zeker niet om ze te lezen: er zijn bibliotheken in overvloed en het internet puilt ervan uit. Maar een schrijfsel dat in een boek in een rek staat of op een scherm geprojecteerd is, wordt blijkbaar niet als kunst bekeken maar wel als men het in een boom hangt of geplooid als een Napoleon hoedje op z'n hoofd zet.
Sommigen noemen dat dan kunst maar voor mij heet het gewoon zottigheid, wat niet uitsluit dat er een licht verschil tussen beide kwalificaties kan zijn. Maar wie zal het ons zeggen, schrijven, duidelijk maken?
Ik zal op 13 maart eens gaan luisteren naar de beeldend kunstenaars die komen voorlezen uit eigen geschreven werk, een activiteit die in de wereld van de schrijvers meestal door dichters en niet door proza schrijvers wordt bedreven. Daarenboven heb ik nog nooit meegemaakt dat een schrijver kwam voorlezen over eigen beeldend werk.
Om in schoonheid te eindigen, wil ik nog een mogelijk antwoord suggereren op de vraag die Jonas Wilde zich hierboven stelt: " Wat zou de reden kunnen zijn waarom er een ondermaats aantal Belgische (3) bijdragen zijn verschenen? "
Mogelijke antwoorden:
1. het aantal Belgische kunstenaars is in vergelijking met andere landen met veel meer ingezetenen, in absolute aantallen uitgedrukt, uiteraard kleiner waardoor - als men alle kunstenaars in één pot zou stoppen - de kans dat hun stem zou gehoord of gepubliceerd worden statistisch kleiner is.
2. het kan zijn dat er onder de Belgische beeldend kunstenaars minder schrijftalent zit of schuilt.
3. het kan zijn dat Belgische beeldend kunstenaars minder tijd of gewoon minder goesting hebben om hun artistieke gedachten in kunsttijdschriften te laten publiceren.
4.ZEKER is dat Belgische beeldend kunstenaar hun gedachten omzetten of vertolken in hun beeldend werk zelf, waardoor er bij of naast een deugdelijk en 'sprekend' beeldend kunstwerk geen nood is en dus ook geen behoefte om die gedachten met woorden toe te lichten in een geschrift, al dan niet onder de vorm van een kunsttijdschrift.
Vos commentaires, vos suggestions et vos quatre vérités sont les bienvenus. Sachez cependant que vos avis sont vérifiés avant parution, question d'exclure tout langage abusif (racisme,...).